SONHOS - Sonhos (2007)

O trío SONHOS fai o seu debut con oito temas que van do fado ao bolero pasando pola bossa e a musica tradicional galega. Coma sempre, máis info e descarga de balde do disco en www.aregueifa.net

Sonhos nascen en 2003 coma unha viaxe a través de diferentes xéneros, sen fronteiras musicais e apostando pola fusión de estilos. O repertorio conxuga creacións propias e versións, onde cada integrante plasma a sua personalidade. Chegados dende diferentes lugares -cunha voz galega, os acordes dunha guitarra murciana e os toques exóticos dunha bandola colombiana- e influídos por diversos xéneros comparten un mesmo espazo onde habitan matices de fado, de bolero, de bossa, de folk, de jazz… creando así un son propio que lles permite moverse en diferentes xéneros.

Os Pobre$ - Financial Rock (1993)

Os lucenses OS POBRE$ gravaron unha única demo en 1993, Financial Rock, unha xoia garaxeira que recuperamos agora do analóxico para o dixital na sección de VELLAS MUSICAS do netlabel A Regueifa Plataforma.

Máis info e descarga gratuita do disco en www.aregueifa.net

OS POBRES - FINANCIAL ROCK (1993)
Houbo unha época en que todo lucense quería ser un Contento. Se Los Suaves fixeron que Ourense fora jevi, Los Contentos construíron, sen querelo, un Lugo garaxeiro, fuzztoniano e postmod. En medio dese Lugo de pelo casco e pantalón pitillo, do Pio Pio e dos concertos do San Froilán, nacen Os Pobre$, co único fin vital de subir un día ao escenario da Praza Maior. Dañel, guitarrista de escola jevi reeducado polo resto do grupo no garaxe dos primeiros setenta, xúntase con Tucho Tito, baixista entwisteliano e académico. Grial, batería criado e formado a base de repetir o estilo de vida de Keith Moon, consigue convencer a Dr. Muras coa promesa de éxito sexual asegurado na provincia. Así naceron Os Pobre$ (90210), que empezaron repetindo como monos aos Who e a MC5 pero querendo ser como Los Contentos en espírito e forma de vida. Catro concertos, unha maqueta (Financial Rock) e unhas pintadas con rotulador gordo foron o legado dun dos grupos desastres menos influíntes da historia do rock.
Acusados de pijos pola referencia continua á serie de televisión Sensación de Vivir (sempre firmaban co código postal de Brandon e Brenda, pegatinas nas guitarras...), forxáronse un malditismo que aseguraba odios masculinos e éxitos femininos. A crise de liderazgo de Dr. Muras provocou un cisma que daría paso á segunda formación, colocando a Grial de cantante e guitarra (e collendo a testemuña de Dr. Muras de símbolo sexual provincial) e a Salvatore na batería. Os Pobre$ 2.0 (que arranxaban, entre outras, cancións de Manolo Kabezabolo para que lle gustaran ás nenas) foron flor dun día, desastre dos desastres e a morte musical de todo o que tiña algo que ver co proxecto.
Anos máis tarde, Dañel creou Artista Plástico Total e Grial cantou dúas cancións nun concerto único e memorablemente bizarro. Pero esa xa é outra historia.

Pedro Lamas en aregueifa.net

A poesía de PEDRO LAMAS fai a súa estrea no netlabel na forma dun e-book que agrupa tres das súas obras, VENUS SNUVE, ATERRA ATERRA e AS PALABRAS SON OLLOS TORTOS.

Máis info e descarga do libro en pdf en www.aregueifa.net

SONO-TONE sortea cinco camisolas e discos de Fanny + Alexander

A revista SONO-TONE sortea cinco camisolas e cinco copias en CD do novo disco de Fanny + Alexander "Finais dos 70s, comezos dos 80s". Para participar no sorteo premede aqui.

Xurxo Romani - O diaño e a mona (2007)

Baixo o título de O DIAÑO E A MONA o zanfonista XURXO ROMANI edita o seu segundo disco no netlabel A Regueifa Plataforma, sete novos temas nos que a electrónica, a música tradicional e o jazz se dan cita co roce nas cinco cordas.

Coma sempre, máis info e descarga gratuita do disco en www.aregueifa.net

O nome xorde dunha frase tantas veces escoitada á miña avoa. Empregada para amosar admiración, perplexidade, estrañeza diante dalgo “moderno” e imprevisible. Nunca aclarado por qué empregaba aquela imaxe, aquela estraña parella, “¡¡O Diaño e a Mona!!”. Tempo despois souben por qué aquelas xentes de Lugo emparellaban de xeito inverosímil ó principe das tebras co primate de sexo feminino diante do asombro ou a confusión. No mencer do cine, a comezos do século XX, un dos primeiros aparellos que chegou a aquelas pequenas vilas de provincia foi un proxector de imaxes en movemento, un precursor do cine mudo, que amosaba a escena dunha persecución entre un diaño e unha mona. A admiración e perplexidade daquelas persoas humildes diante da engaiolante novidade da técnica foron a explicación da frase que perviviu ó longo dos anos nos nosos paisanos.
A toupada entre a zanfona e a música contemporánea busca o paralelismo con aquel choque de culturas que provocou o primeiro cinema na Galicia de fai cen anos. Nestes temas musicais, a zanfona electroacústica é empregada de xeito intencionado fora do seu contexto de instrumento medieval e popular, e en certos casos o seu son é manipulado con programas multiefectos. As fontes son, como é lóxico, a música tradicional, pero tamén o drum´n bass, o rock progresivo, o funk-jazz de finais dos anos 70 e a música electrónica fabricada con “loops”.
O emprego da zanfona deste xeito non é unha novidade. O camiño fóra xa trazado por mestres como Germán Diaz, Marc Egea, Matthias Loibner, Stephane Durand, Gilles Chabenat, César Fernández e o seu grupo “Bonovo”, e por suposto polo pai da zanfona moderna, o poliédrico músico Valentin Clastrier. Se o Cego de Mazaricos poidese escoitar estas músicas, ben certo que o primeiro que lle viría á boca sería “¡O diaño e a mona!”