A cultura despois da pirateria
Reproducimos un interesantísimo reportaxe aparecido a semana pasada no xornal ADN sobre o que está a contecer na escena brasileira, claro indicio de cara onde vai o "mercado" da música a nivel mundial. Que vaian tomando nota os amantes do all-rights-reserved.
"Brasil é un país que case quedou sen industria do disco. A primeira multinacional do sector, Sony BMG, editou o ano pasado só 13 títulos de autores brasileiros, nun mercado de máis de 180 millóns de habitantes. Pero o negocio da música brasileira en Brasil goza dun excelente estado de saúde; simplemente mudouse a outro lugar.
Servizos como Trama Virtual distribúen a produción de máis de 50.000 artistas que ofrecen a súa música de xeito gratuita e son remunerados por medio da publicidade. Ignorados polas compañías tradicionais, as xeracións máis recentes de músicos cariocas puideron crecer e atopar ao seu público grazas a este portal que conseguiu éxitos estratéxicos para o seu modelo como catapultar á élite da escena independente internacional a Cansei de Ser Sexy (CSS), un dos múltiples grupos que colgaron alí os seus temas.
Pero máis aló da Rede, nas rúas xorden estilos e escolas que renuncian desde o primeiro día a seguir as pautas tradicionais do negocio do disco. Sons electrónicos agresivos como o Baile Funk en Rio de Janeiro, popularizado no resto do mundo por artistas estranxeiros como Diplo ou M.I.A, e bandas locais como Bonde Do Role. Ou o seu último sucesor, o Tecnobrega.
No estado de Pará, ao norte de Brasil, o Tecnobrega -cuxos orixes explícanse no interesante documental gratuito Good Copy, Bad Copy- é tan popular que cada ano edítanse máis de catrocentos CDs e 100 DVDs desta clase de música. Pero ningún chega ás tendas de discos; os productores preferiron chegar a acordos coas redes de "manteiros" que venden copias ilegais dos grandes lanzamentos internacionais.
Os músicos cédenlles os seus discos gratuitamente e permiten que se quedan co prezo integro da venda. A cambio, os vendedores convértense na rede de promoción destes artistas, que logo recuperan con fartura o investimento actuando en grandes festas soundsystem nas que chegan a xuntarse ata 15.000 persoas.
Os fans dos artistas de Tecnobrega poden comprar directamente os discos aos seus grupos favoritos, pero só nos seus concertos e festas. Alí véndense edicións de luxo a maior prezo, moito máis vistosas e completas que as que fan circular os vendedores callejeros. Son dous mercados distintos, que no canto de estorbarse se complementan, e que xeran xa unha economía millonaria á que as discográficas non teñen acceso.
¿Sáenlle as contas aos músicos? Polo menos a Banda Calypso si. O grupo máis popular de Brasil nestes momentos enche estadios mentres rexeita sistematicamente as ofertas das multinacionais, convencidos de que este modelo resúltalles máis rendible."
"Brasil é un país que case quedou sen industria do disco. A primeira multinacional do sector, Sony BMG, editou o ano pasado só 13 títulos de autores brasileiros, nun mercado de máis de 180 millóns de habitantes. Pero o negocio da música brasileira en Brasil goza dun excelente estado de saúde; simplemente mudouse a outro lugar.
Servizos como Trama Virtual distribúen a produción de máis de 50.000 artistas que ofrecen a súa música de xeito gratuita e son remunerados por medio da publicidade. Ignorados polas compañías tradicionais, as xeracións máis recentes de músicos cariocas puideron crecer e atopar ao seu público grazas a este portal que conseguiu éxitos estratéxicos para o seu modelo como catapultar á élite da escena independente internacional a Cansei de Ser Sexy (CSS), un dos múltiples grupos que colgaron alí os seus temas.
Pero máis aló da Rede, nas rúas xorden estilos e escolas que renuncian desde o primeiro día a seguir as pautas tradicionais do negocio do disco. Sons electrónicos agresivos como o Baile Funk en Rio de Janeiro, popularizado no resto do mundo por artistas estranxeiros como Diplo ou M.I.A, e bandas locais como Bonde Do Role. Ou o seu último sucesor, o Tecnobrega.
No estado de Pará, ao norte de Brasil, o Tecnobrega -cuxos orixes explícanse no interesante documental gratuito Good Copy, Bad Copy- é tan popular que cada ano edítanse máis de catrocentos CDs e 100 DVDs desta clase de música. Pero ningún chega ás tendas de discos; os productores preferiron chegar a acordos coas redes de "manteiros" que venden copias ilegais dos grandes lanzamentos internacionais.
Os músicos cédenlles os seus discos gratuitamente e permiten que se quedan co prezo integro da venda. A cambio, os vendedores convértense na rede de promoción destes artistas, que logo recuperan con fartura o investimento actuando en grandes festas soundsystem nas que chegan a xuntarse ata 15.000 persoas.
Os fans dos artistas de Tecnobrega poden comprar directamente os discos aos seus grupos favoritos, pero só nos seus concertos e festas. Alí véndense edicións de luxo a maior prezo, moito máis vistosas e completas que as que fan circular os vendedores callejeros. Son dous mercados distintos, que no canto de estorbarse se complementan, e que xeran xa unha economía millonaria á que as discográficas non teñen acceso.
¿Sáenlle as contas aos músicos? Polo menos a Banda Calypso si. O grupo máis popular de Brasil nestes momentos enche estadios mentres rexeita sistematicamente as ofertas das multinacionais, convencidos de que este modelo resúltalles máis rendible."
A licenza Copyleft empregada polo netlabel para a edición das obras é a 
Postagens
