
A música libre escapa da SGAE
Unha sentencia establece que a entidade non pode cobrar por cancións 'copyleft'
¿Por que un establecemento debe pagar un canon á SGAE pola totalidade da música que reproduce no seu local se só o 14% da mesma correspóndese a autores representados por esta entidade? Daniela Valdés, propietaria do bar Espiral Pop , en Madrid, fai tempo que tenta non utilizar música cuxos dereitos de autor son xestionados pola SGAE. Mentres utiliza cancións con licenza copyleft contribúe ao coñecemento público duns artistas que non adoitan escoitarse nos medios tradicionais. Á vez, como impón a lóxica, non está obrigada a abonar a cota correspondente á SGAE pola comunicación pública das obras musicais dos seus socios.
Desde a semana pasada, ademais da lóxica, Valdés ten unha sentenza que contempla e establece o criterio de prorrata, é dicir, que o propietario do local só debe abonar á SGAE por emitir a música dos socios desta entidade, e non pola totalidade da mesma. Na demanda, que se remonta a xullo de 2007, a SGAE só puido certificar que 14 dos 81 autores cuxa música emitiuse en Espiral Pop eran socios da súa entidade ou de organismos aos que representaba. Máis aló das cantidades demandadas, a importancia da sentenza estriba en que, pese a que pode apelarse, trátase da primeira sentenza que contempla os supostos dunha sala que emite unha mestura de cancións copyleft e copyright.
A SGAE non estivo obrigada a demostrar tradicionalmente que representaba aos autores. Para iso, utilizábase o concepto de lexitimación colectiva, aquel que supón que esta entidade representa á inmensa maioría dos autores. No entanto, a proliferación de Internet levou a miles de grupos a lanzar as súas cancións baixo unha licenza copyleft que establece, entre outros supostos, a libre distribución ou reprodución dos temas.
"Durante moitos anos o habitual foi supoñer que todos os artistas acollíanse ao paraugas da SGAE cando agora esta situación cambiou", afirma o avogado defensor de Valdés, Javier De La Cueva, que tamén puntualiza que os autores socios da SGAE teñen un contrato que lles impide lanzar as súas obras baixo licenza copyleft.
De La Cueva, especializado en novas tecnoloxías, sostén que, co fundamento desta sentenza, ábrense novos posibilidades para as salas que queiran ofertar música copyleft un ou varios días por semana. "Obsérvase o caso de establecementos que só emiten obras suxeitas a copyright os fins de semana", especifica. Neste sentido, De La Cueva engade a importancia da evolución da xudicatura con sentenzas deste tipo: "Empezan a ser conscientes de que as obras copyleft non son un asunto minoritario", engade.